Dobór bloku metalowego do termobloku Liebisch

Dobór bloku metalowego jest jednym z najważniejszych etapów konfiguracji termobloku Liebisch. To od bloku zależy, czy naczynie będzie poprawnie osadzone, czy kontakt cieplny będzie stabilny i czy liczba miejsc roboczych odpowie realnej pracy laboratorium.

W termoblokach Liebisch blok nie jest tylko elementem konstrukcyjnym. Producent określa masywny blok aluminiowy jako serce termostatu, a otwory w bloku służą do przyjmowania różnych naczyń z próbkami. Standardowe rozwiązania wynikają z wielkości bloku oraz rozmieszczenia i wymiarów otworów.

Ta podstrona nie zastępuje stron konkretnych urządzeń. Jej zadaniem jest pomóc ustalić, jakie dane są potrzebne do doboru bloku dla LABTHERM, THERMOBIL, EPPTHERM, MINITHERM, EVAPORATOR, FRIOTHERM, ROTATHERM, MULTIVARIO albo wykonania specjalnego.

Pełny przegląd kategorii znajduje się na stronie termobloki Liebisch.

Blok metalowy decyduje o praktycznym działaniu termobloku. Nawet dobrze dobrane urządzenie może nie spełnić oczekiwań, jeśli otwory w bloku nie pasują do naczyń albo liczba miejsc nie odpowiada rzeczywistej pracy laboratorium.

Najczęstszy błąd to dobór termobloku wyłącznie na podstawie zakresu temperatury. Temperatura jest ważna, ale nie wystarcza. Równie istotne są:

• średnica zewnętrzna naczynia,
• głębokość osadzenia,
• liczba miejsc,
• układ otworów,
• kształt dna naczynia,
• materiał naczynia,
• sposób wkładania i wyjmowania próbek,
• wymagania procesu.

Przy źle dobranym bloku naczynie może mieć słaby kontakt z metalem, być osadzone zbyt płytko, być trudne do obsługi albo nie mieścić się w układzie przewidzianym dla danej procedury.

Do doboru bloku metalowego nie wystarczy sama informacja „potrzebny termoblok do probówek”. Trzeba określić parametry naczyń i procesu.

Najważniejsze dane:

• typ naczynia,
• producent lub oznaczenie naczynia, jeśli jest znane,
• średnica zewnętrzna,
• wysokość naczynia,
• kształt dna,
• objętość próbki,
• liczba próbek w jednej serii,
• wymagana głębokość osadzenia,
• temperatura pracy,
• czas procesu,
• informacja, czy naczynia będą często wymieniane,
• informacja, czy procedura wymaga odparowywania, chłodzenia albo mieszania.

Jeżeli laboratorium pracuje z więcej niż jednym typem naczynia, trzeba ustalić, czy lepszy będzie stały blok, zestaw wymiennych bloków czy wykonanie specjalne.

Średnica otworu powinna odpowiadać średnicy zewnętrznej naczynia. Zbyt duży luz może ograniczyć kontakt cieplny, a zbyt ciasny otwór utrudni obsługę lub uniemożliwi bezpieczne umieszczenie naczynia.

Głębokość otworu jest równie ważna. Jeśli naczynie jest osadzone zbyt płytko, kontakt z blokiem może być niewystarczający. Jeśli otwór jest zbyt głęboki lub źle dopasowany do kształtu dna, obsługa próbki może być niewygodna albo niezgodna z procedurą.

W przypadku wykonań specjalnych Liebisch wskazuje, że standardowo wykonywane otwory mają głębokość 60 mm, a dno otworu może być ostre pod kątem 118° albo płaskie.

To pokazuje, że geometria otworu nie jest detalem. Jest parametrem doborowym.

Oprócz średnicy i głębokości otworu znaczenie ma również jego geometria. W zależności od rodzaju naczynia, dna probówki i sposobu osadzenia próbki stosuje się różne typy otworów w bloku metalowym.

Liebisch pokazuje m.in. trzy podstawowe warianty geometrii otworów:

• otwór standardowy,
• otwór z płaskim dnem,
• otwór z zaokrąglonym dnem.

Dobór typu otworu powinien wynikać z kształtu naczynia. Inny kontakt z blokiem będzie miała probówka z dnem stożkowym, inny naczynie z dnem płaskim, a jeszcze inny element wymagający bardziej dopasowanej powierzchni podparcia.

W praktyce przy zapytaniu warto podać nie tylko średnicę i wysokość naczynia, ale też informację o kształcie dna albo przesłać zdjęcie / rysunek techniczny naczynia. To ogranicza ryzyko doboru bloku, który pasuje wymiarowo, ale nie zapewnia właściwego kontaktu cieplnego.

Wtedy grafika typów otworów będzie miała jasne uzasadnienie w treści.

Liczba miejsc powinna wynikać z realnej pracy laboratorium. Zbyt mała liczba otworów ograniczy przepustowość, a zbyt duży blok może być niepraktyczny przy krótkich seriach próbek.

Przy doborze liczby miejsc trzeba określić:

• ile próbek jest obrabianych jednocześnie,
• czy proces działa w seriach,
• czy liczba próbek może wzrosnąć,
• czy urządzenie będzie używane przez jeden zespół czy kilka stanowisk,
• czy układ otworów ma umożliwiać wygodne wkładanie i wyjmowanie naczyń,
• czy potrzebne są odstępy między pozycjami próbek.

Liebisch wskazuje, że liczne standardowe rozwiązania wynikają z wariantów wielkości bloku oraz rozmieszczenia i wymiarów otworów.

Dobór bloku jest bezpośrednio związany z wyborem typu urządzenia.

Stały blok jest właściwy wtedy, gdy laboratorium pracuje z jednym typem naczynia i stabilną procedurą. Takie rozwiązanie ma sens przy LABTHERM, EPPTHERM albo wybranych konfiguracjach kompaktowych.

Wymienne bloki są właściwe wtedy, gdy laboratorium pracuje z różnymi typami naczyń albo przewiduje zmianę metod. THERMOBIL jest opisany przez Liebisch jako rozwiązanie z wymiennymi monoblokami, pozwalające pracować z różnymi próbkami w jednym termostacie i łatwiej wprowadzać późniejsze zmiany naczyń lub metod.

Jeżeli użytkownik pracuje z różnymi formatami naczyń, warto rozważyć termobloki Liebisch z wymiennymi blokami metalowymi.

LABTHERM

W LABTHERM blok jest dobierany do powtarzalnej pracy z określonym typem naczyń. To dobre rozwiązanie, gdy procedura jest stabilna i nie wymaga częstej zmiany konfiguracji.

THERMOBIL

W THERMOBIL najważniejsza jest możliwość pracy z różnymi monoblokami. Dobór obejmuje nie jeden blok, ale zestaw bloków odpowiadających używanym naczyniom.

EPPTHERM

W EPPTHERM dobór dotyczy małych naczyń reakcyjnych, przede wszystkim 0,5 / 1,5 / 2,0 ml. Tu ważna jest zgodność otworów z geometrią mikroprobówek.

MINITHERM

W MINITHERM trzeba zwrócić uwagę na ograniczoną skalę urządzenia: mniejszą liczbę próbek, mniejsze średnice otworów i kompaktowe stanowisko.

EVAPORATOR

W EVAPORATORZE blok musi współpracować z układem nadmuchu gazu. Oprócz naczynia liczy się pozycja próbki względem igieł i modułu gazowego.

FRIOTHERM

W FRIOTHERM dobór bloku musi uwzględniać zarówno ogrzewanie, jak i chłodzenie. Kontakt termiczny ma znaczenie w obu kierunkach pracy.

ROTATHERM

W ROTATHERM naczynie musi być odpowiednie nie tylko do temperowania, ale też do pracy w układzie obrotowym. Ważne są zamknięcie naczynia, objętość próbki i bezpieczeństwo ruchu.

MULTIVARIO

W MULTIVARIO blok jest elementem systemu do metod specjalnych, a nie zwykłym akcesorium. Producent wskazuje blok dla 14 naczyń reakcyjnych NS29, 150 lub 250 ml.

Blok specjalny jest potrzebny wtedy, gdy standardowa konfiguracja nie odpowiada naczyniom, geometrii próbki albo procedurze. Dotyczy to szczególnie naczyń o nietypowych wymiarach, kształtach stożkowych, kulistych, płaskich albo innych niestandardowych formach.

Liebisch wskazuje, że jeśli w standardowej ofercie nie ma odpowiedniego urządzenia, producent wykonuje indywidualnie dopasowane rozwiązania. Liczba, wielkość i rozmieszczenie otworów mogą być dostosowane do wymagań użytkownika, również dla naczyń o specjalnych wymiarach lub nietypowych kształtach.

Jeżeli standardowy blok nie odpowiada naczyniom, właściwe mogą być specjalne wykonania termobloków Liebisch.

Bloki metalowe i monobloki należy traktować jako część konfiguracji technicznej urządzenia. Dotyczy to zwłaszcza systemów z wymiennymi blokami, gdzie użytkownik może potrzebować kilku bloków do różnych naczyń.

Warto też uwzględnić kwestie serwisowe i późniejszego doposażenia. Jeżeli laboratorium ma już urządzenie Liebisch, dobór nowego bloku powinien uwzględniać model, aktualną konfigurację i kompatybilność.

Jeżeli zapytanie dotyczy dodatkowych bloków, wyposażenia lub sterowania, właściwa będzie strona regulacja, akcesoria i serwis.

Nie zawsze dobór należy zaczynać od bloku. Jeżeli procedura wymaga odparowywania, chłodzenia, mieszania albo systemu wielometodowego, najpierw trzeba określić funkcję urządzenia.

Przykłady:

• odparowywanie próbek → EVAPORATOR,
• chłodzenie próbek → FRIOTHERM,
• mieszanie i temperowanie → ROTATHERM,
• metody specjalne → MULTIVARIO,
• różne formaty naczyń → THERMOBIL,
• jeden stabilny format → LABTHERM lub EPPTHERM.

Dopiero po wyborze kierunku urządzenia można dobrać konkretny blok lub zestaw bloków.

Dlaczego dobór bloku metalowego jest tak ważny?

Blok metalowy decyduje o osadzeniu naczynia, kontakcie cieplnym i liczbie próbek możliwych do jednoczesnej pracy. Producent opisuje masywny blok aluminiowy jako serce termostatu, a otwory jako element przyjmujący różne naczynia z próbkami.

Jakie dane są potrzebne do doboru bloku?

Potrzebne są: typ naczynia, średnica zewnętrzna, wysokość, kształt dna, liczba próbek, wymagana głębokość osadzenia, temperatura pracy i opis procedury.

Czy jeden blok może pasować do różnych naczyń?

Czasami tak, ale nie należy tego zakładać bez sprawdzenia wymiarów. Jeżeli laboratorium często zmienia naczynia, lepszym rozwiązaniem może być system z wymiennymi blokami.

Kiedy wybrać wymienne bloki?

Wymienne bloki warto wybrać wtedy, gdy laboratorium pracuje z różnymi typami naczyń albo przewiduje zmianę metod. THERMOBIL jest rozwiązaniem Liebisch opartym na wymiennych monoblokach.

Kiedy potrzebny jest blok specjalny?

Blok specjalny jest potrzebny wtedy, gdy standardowy układ otworów nie pasuje do naczynia, próbki lub procedury. Liebisch wskazuje możliwość dopasowania liczby, wielkości i rozmieszczenia otworów do wymagań klienta.

Czy głębokość otworów ma znaczenie?

Tak. Głębokość wpływa na osadzenie naczynia, kontakt z blokiem i wygodę obsługi. W wykonaniach specjalnych Liebisch wskazuje standardową głębokość otworów 60 mm oraz możliwość dna ostrego 118° lub płaskiego.

Czy dobór bloku zależy od rodzaju termobloku?

Tak. Inaczej dobiera się blok do LABTHERM, inaczej zestaw bloków do THERMOBIL, a jeszcze inaczej konfigurację dla EVAPORATOR, FRIOTHERM, ROTATHERM lub MULTIVARIO.